Bilgisayarın başına geçip sayfalarca yazı yazabilenlere çok özeniyorum. Yazarlara, gazetecilere, başarılı blog’ları olanlara.

Kimbilir ben de günün birinde, birisi bana şunu yaz demeden de birşeyler yazabilecek hale gelebilirim. Aslında yapmak istediğim bu. Denize, bir göle, ya da nehire bakan bir çatı katı penceresinden, sabah serinliğinde, güneş henüz etrafı yakmaya başlamamışken, bilgisayarımı açıp, manzarayı ekranın arkasından görebileceğim şekilde bir “blog post”, bir kısa öykü, ya da bir roman yazmak istiyorum. Bunun için eksik olan o kadar çok şey var ki. Bir deniz, ya da bir göl, ya da bir nehir yok yakınlarda. Zaten iki katlı, bahçeli bir evim de yok. Bunun için zamanım da yok.

Ama bir bilgisayarım var. Ya da en azından bir bilgisayar alabilirim şimdi olmasa da. Yazmak için isteğim de var ama yeteneğim yok gibi gözüküyor. Varsa bile bunu ortaya çıkarabilecek kadar çalıştırmadım ellerimle beynimi.

Bu yazıya aslında blogumun ne kadar çirkin gözüktüğü ve aslında görünüşün önemli olmadığı, önemli olanın içerik olduğundan bahsederek başlamak istiyordum. Unutmuşum ki geçtiğimiz haftalardan birinde bloga güzel bir tema bulmuşum. Bu durumda “iç güzellik” hakkında yazacağım boş yazıya zaman harcamaktan kurtuldum. Onun yerine bu; “sevgili blog, bugün de seni yalnız bırakmayıp saçmalamak için birşeyler bulmaya söz veriyorum” konulu yazıyı yazdım.