Arkadaşlarımı Twitter’a üye olmaya davet ettiğimde benzer bir direnç görüyorum: “iyi de beni kim dinlesin, yazacak birşeyim yok ki benim!!”. Aslında Web 2.0 dediğimiz ama ne olduğunu tam da anlamadığımız şey tam olarak bu. Web 2.0′ın web 1.0′dan en önemli farkı, web’in televizyon gibi tek yönlü olmaktan çıkıp sıradan kullanıcıların da birşeyler katabileceği bir ortam haline gelmesi. Böylece iletişim kurabildiğiniz, tepki verebildiğiniz, değiştirebildiğiniz bir yer haline geliyor. Bu da insanları bir nebze kurtarıyor. Ama web 2.0 her zaman sizin birşeyler katmanız anlamına da gelmiyor. Bugün twitter’da yazdığımızın 10 katını okuyoruz belki de. Çünkü twitter televizyon gibi olmasa da, bir blog gibi de değil. Takip ettiğiniz (follow) kişiler (friends) arasında sabah kalktım, dişimi fırçaladım yazan salaklar olabileceği gibi sizi ilgilendiren haberler sunan (@engadget), özlü sözler söyleyen (@paulocoelho), fıkralar anlatan hatta dedikodu yapanlar bile bulabilirsiniz.

Tabii ki bir @stephenfry, ya da bir Ashton Kutcher isek o zaman zaten insanların bizi dinlemek isteyecek, ama sıradan kullanıcılar için twitter birilerini dinlemek, ilginç bilgilere ulaşmak ve meraklı arkadaşları ile muhabbet edip fikir paylaşmaktan ibaret. Yani korkulacak birşey yok. Kimse sizi yazılı sınava sokmuyor.